Baner02

Sonda

  Nie, jeżeli wójt jest dobry nie ma takiego powodu
  Tak, nikt nie powinien za długo sprawować takiego urzędu
  Nie mam zdania
 

Sprawdź wyniki sondy

Partnerzy

Społeczny Instytut Ekologiczny

Stowarzyszenie Wspierania Aktywności Społecznej STELLA

Fundacja 'Regionalis'

Polecamy

Fundacja Agrinatura

Sieć Ekoturystyczna między Bugiem a Narwią

Stowarzyszenie 'Dla Dawnych Odmian i Ras'

Czasopismo Biokurier

Stowarzyszenie Koło Gospodyń Wiejskich w Nieskórzu


autor: admin

Koła Gospodyń Wiejskich wiele lat temu działały prawie w każdej wsi. Większość z nich niestety przerwała swoją działalność.

W gminie Ostrów Mazowiecka od kilku lat inicjatorem powoływania Kół Gospodyń – „lokalnej organizacji kobiecej” w danym sołectwie jest Wójt Gminy – p. Waldemar Brzostek. Podczas wielu spotkań w sołectwach zachęcał kobiety do reaktywowania tych organizacji.

Kiedy jesienią 2010 r., dzięki dofinansowaniu ze środków unijnych, zakończono kapitalny remont Świetlicy Wiejskiej przy Remizie OSP w Nieskórzu, część kobiet postanowiła wykorzystać ten obiekt, jako miejsce do zaspokojenia potrzeb kulturalno – edukacyjnych mieszkańców oraz siedzibę Stowarzyszenia. 

W marcu 2011 r. Stowarzyszenie Koło Gospodyń Wiejskich w Nieskórzu zostało zarejestrowane w KRS i zaczęło oficjalną działalność polegającą na aktywizacji i integracji mieszkańców wsi wokół rozwiązywania codziennych problemów, dbałości o kulturę, tradycję i dziedzictwo kulturowe. Przez dwa lata byłyśmy jedyną taką organizacją w gminie.

Zainicjowałyśmy wiele integracyjnych spotkań w sołectwie: zabawy karnawałowe i sylwestrowe, zajęcia aerobiku i kulinarne dla wszystkich zainteresowanych oraz spotkania wigilijne i wielkanocne, na które zawsze zapraszamy zaprzyjaźnionych z nami druhów strażaków z OSP w Nieskórzu. Brałyśmy udział w warsztatach organizowanych m. in. przez Lokalną Grupę Działania „Zielone Sioło” w Ostrowi Maz. oraz kilku konkursach kulinarnych na szczeblu powiatu i województwa (największym naszym sukcesem jest I miejsce na szczeblu wojewódzkim w XIII edycji konkursu „Nasze Kulinarne Dziedzictwo – Smaki Regionów” za „Konfiturę wiśniową Hani”).

Bierzemy czynny udział w uroczystościach organizowanych na terenie gminy
i powiatu, m.in. w Dożynkach, gdzie przygotowujemy stoisko z potrawami tradycyjnymi oraz wykonujemy wieńce dożynkowe. Możemy pochwalić się trzecim oraz dwukrotnie pierwszym miejscem na Dożynkach Powiatowych oraz wyróżnieniem (2012r.) i II miejscem (2013r.) na Dożynkach Wojewódzkich w Konkursie na Najpiękniejszy Wieniec Dożynkowy.

DOŻYNKI – to jedno z największych i najstarszych świąt rolniczych. To symboliczne zwieńczenie całorocznej pracy rolników, tradycyjnie organizowane po zakończeniu prac polowych (współcześnie obchodzone zwykle w jedną z niedziel września, natomiast w czasach przedchrześcijańskich w okresie równonocy jesiennej – tj. 23. września). Historia obchodów dożynek sięga korzeniami do czasów plemion słowiańskich. Obrzęd ten prawdopodobnie związany był pierwotnie z kultem roślin i drzew, potem z pierwotnym rolnictwem. Wraz z rozwojem gospodarki folwarczno – dworskiej w XVI w. dożynki zagościły na dworach majątków ziemskich. Urządzano je dla żniwiarzy (służby folwarcznej i pracowników najemnych) w nagrodę za wytężoną pracę przy żniwach, a także jako podziękowanie za plony. Był to czas zabawy, tańca i dobrego jedzenia. U schyłku XIX w., wzorem dożynek dworskich, zaczęto urządzać dożynki chłopskie i gospodarskie. Bogaci gospodarze wyprawiali je dla swoich domowników, rodziny, parobków i najemników. Dożynki gminne, powiatowe czy parafialne zaczęto organizować dopiero w okresie międzywojennym. Urządzały je przede wszystkim samorządy lokalne i partie chłopskie, ale także kościoły i szkoły. To właśnie wtedy dożynkom zaczęły towarzyszyć wystawy rolnicze, festyny i występy ludowych zespołów artystycznych. Po II wojnie światowej miały one charakter polityczny. W 1980 r. po raz kolejny zmienił się charakter dożynek – było to nadal święto rolnicze, jednak zyskało nowy wymiar – religijny. Powrócono do tradycji dożynek parafialnych, stały się one także dziękczynieniem składanym Bogu za szczęśliwe zakończenie żniwa i zebrane plony.

Jednym z zachowanych do dziś zwyczajów towarzyszących dożynkom jest wicie wieńca dożynkowego. To upleciona ze zbóż zbieranych w różnych fazach rozwoju, ziaren, warzyw, owoców, kiści czerwonej jarzębiny, kwiatów oraz ziół wiązanka, mająca nawiązywać do ostatniej kępy niezżętego zboża, tzw. przepiórki, którą dawniej na zakończenie żniw uroczyście ścinano i zaplatano w wieniec. To właśnie ta czynność rozpoczynała dożynki. Najlepsza żniwiarka niosła go na głowie lub wyciągniętych rękach, czasami z pomocą innych żeńców. Za nią postępował orszak odświętnie ubranych żniwiarzy, niosących na ramionach przybrane kwiatami, wyczyszczone kosy i sierpy. Wieniec niesiono do poświęcenia do świątyni i przechowywano w stodole gospodarza do kolejnego roku, do nowego siewu. Wykruszone z niego ziarna wsypywano do worków z ziarnem siewnym. Tradycyjnie miał on kształt korony lub koła, obecnie robione są także wieńce w kształcie krzyża, budowli sakralnych czy podobizn świętych.

Hanna Kańkowska


3

2

1


Wyszukaj

Bądź na bieżąco

Artykuły - kanał RSS

Newsletter

Wypisz z newslettera

Kalendarz wydarzeń

Kliknij na wyróżnioną datę, aby zobaczyć szczegóły!